ایمپلنت دندان و فواید آن

راه‌های درمان خونریزی لثه
دسامبر 20, 2019
عصب کشی دندان چیست؟
دسامبر 20, 2019

ایمپلنت دندان و فواید آن

ایمپلنت ها، پین های باریکی ار جنس تیتانیوم خالص هستند که درون استخوان فک گذاشته می شوند و دندان متحرک به این پین ها قابل اتصال می باشد. این پین ها به شکل ریشه دندان می باشند و داخل استخوان فک قرار می گیرند.

این پین ها پایه‌ای محسوب می شوند جهت قرار گرفتن پروتز روی آن ها تا از طریق آن بازسازی تاج دندان های از دست رفته مقدور گردد.

حدود 3 تا 6 ماه جهت رشد و ترمیم استخوان اطراف پین ها زمان لازم می باشد.

ایمپلنت دندان نوعی پایه تیتانیومی سازگار با سلول های بدن است.

از ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزینی مناسب و دائمی به جای یک یا چند دندان از دست رفته استفاده می شود.

پس از قراردادن ایمپلنت توسط دندانپزشک در داخل استخوان فک، با استخوان سازی سلول های استخوان ساز در سطح ایمپلنت، استخوان فک به ایمپلنت جوش می خورد.

فرآیند جوش خوردن معمولا 3 تا 4 ماه طول کشیده، سپس قسمت تاج و روکش دندان ساخته شده و بر روی پایه قرار می گیرد.

این قطعات از جنس تیتانیوم هستند که دارای تطابق بیولوژیک با بدن می باشند و هیچ گونه واکنش آلرژیک با بدن ندارند.

ماده ای که در ساخت ایمپلنت دندان استفاده می شود، تیتانیوم است که درواقع فلزی با کیفیت خوب محسوب می شود. تیتانیوم باعث ایجاد یک لایه محافظ در برابر خوردگی و تحلیل بر روی سطح خود می شود.

خاصیت غیر مغناطیسی بودن آن و مقاومت در برابر اکسیژن و ترکیبات اسید و نمک شرایط لازم را برای استفاده از آن در ساختار ایمپلنت دندان فراهم می کند.

به دلیل خصوصیات ذکرشده برای ایمپلنت دندان، هنگامی که  در فک بیمار قرار بگیرد، یک جسم خارجی به شمار نمی رود و با قرارگرفتن در فک بیمار با آن سازگار می شود.

ایمپلنت باعث رشد استخوان های کنار دندان هم می شود و از تحلیل استخوان فک جلوگیری به عمل می آورد.

در عین گران بودن درمان، مزایا یی همچون راحتی، مقاومت بالا، کاربردی بودن، بازگرداندن توانایی جویدن طبیعی و زیبایی فوق العاده، باعث میشود تا رضایت خاطر بیماران نسبت به بریجهای ثابت یا متحرک بیشتر شود.

در صورت رعایت کامل بهداشت، این دندان ها دائمی می باشند.

در مورد از دست دادن یک یا چند دندان دیگر نیازی به تراش دندانهای مجاور بعنوان پایه پروتز نیست.

ایمپلنت داخل استخوان قرار می گیرد و روکش روی همان ایمپلنت بدون اتکاء به دندانهای مجاور قرار داده می شود.

در مورد بیمارانی که دندانهای زیاد یا همه دندانها را از دست داده باشند با قرار دادن چند ایمپلنت در فک آنها و استفاده از آنها به عنوان پایه می توان پروتز متکی بر ایمپلنت جهت جایگزینی دندانهای از دست رفته قرار داد.

در مورد بیماران کاملأ بی دندان می توان با قرار دادن حداقل دو ایمپلنت در هر فک، پروتزی متحرک ولی محکم و بدون لغزش و لقی در اختیار بیمار قرار داد .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *